Kvifor skal det vere slik at vi får dårleg samvittighet fordi vi nokon gonger tenkjer litt på oss sjølve? Kvifor må vi gong etter gong kjenne den stikkande kjensla etter vi har gjort noko bra for den vi er? Eg har tenkt litt mykje på akkurat det i det siste; og eg kjem ikkje fram til noko svar. Vi har då lov til å vere gode mot oss sjølve i ny og ne? Har vi ikkje? Vi er framleis hovudpersonen i vårt eige liv, er vi ikkje?
Kanskje seier vi i frå om at vi treng kvile, vi treng fri frå jobb eller at vi vil ta oss tid til det vi har lyst til og dette gjer oss ei kjensle av å vere egoistiske. Vanlegvis tenkjer vi kanskje ikkje så mykje på oss sjølve og så når vi gjer det så skal vi kjenna på at vi kunne gjort noko anna vi heller «burde». Eg veit ikkje om det er noko fleire enn meg kjenner på, men eg vil tru det. Og det er ikkje noko kjekt å ha det slikt, for då er ein ikkje 100% tilstades i noko ein gjer; når ein gjer det ein «bør» så tenkjer ein på det ein heller ville gjort, og omvendt.
Dette gjer meg noko å tenkja på(1.Samuelsbok 25. 30-32):
Når då Herren gjer som han har sagt, og lèt deg få alt det gode han har lova deg, herre, og set deg til fyrste over Israel, då skal du ikkje kjenna deg utrygg eller ha samvitsagg, herre, fordi du har drepe skuldlause menneske og teke deg sjølv til rettes. Men når Herren gjer vel imot deg, kom då i hug tenestkvinna di, herre!»
Det som vert sagt her er at om vi drep eit anna mennesk eller om vi tek oss 5 minutt i ein travel kvardag skal vi ikkje ha dårleg samvittighet for det! Det er noko flott å tenkja på!
Motivet på biletet gjer meg glad akkurat no. Eit kubbelys, men ikkje berre eit kubbelys. Lys er jo diverse bilete på mykje, men dette kubelyset er so fantastisk at det duftar sjokolade!
Hjartet har eg fått til jul av Bettina, ei god venninne. Det er slik kakemanndeig, og kaka er utruleg hard no, men eg har ikkje hatt hjarte til å ete det.
Kva gler deg nett no? Og har du problem med at du får ei kjensle av dårleg samvittighet når du gjer ting?
