Ein fisk på land » Generelt

Russetid

Ann Elin — Fri, 20 Apr 2012 12:13:57 +0000

Siden påsken har ikkje bloggen min fungert ordentleg – eg har ikkje klart å logga meg inn, og den siste veka har ikkje bloggen vist heller. Men i dag begynner russetida for min del, avslutninga på 13 år med skule. Har laga meg russeblogg, men tenkte eg kunne visa nokre av biletene av russebuksa mi og prosessen fram til den vart ferdig.

- Ann Elin

Remind me who I am

Ann Elin — Mon, 31 Oct 2011 07:00:11 +0000

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=QSIVjjY8Ou8&feature=BFa&list=FLPsjUJioHYSZyDDbw8U9rjw&lf=BFp[/youtube]

Jason Gray

When I lose my way
When I forget my name
Remind me who I am
In the mirror all I see
is who I don’t wanna be
Remind me who I am

In the loneliest places
When I can’t remember what grace is

Tell me once again who I am to You
Who I am to You
Tell me
Lest I forget who I am to You
I belong to You
To You

When my heart is like a stone
and I’m running far from home
Remind me who I am
When I can’t receive Your love
Afraid I’ll never be enough
Remind me who I am

If I’m Your beloved
Can You help me believe it

Tell me once again who I am to You
Who I am to You
Tell me
Lest I forget who I am to You
I belong to You
To You

I’m the one You love
I’m the one You love
That will be enough
I’m the one You love

Tell me once again who I am to You
Who I am to You
Tell me
Lest I forget who I am to You
That I belong to You
Whoa
Tell me once again who I am to You
Who I am to You
Tell me
Lest I forget who I am to You
That I belong to You
To You
To You

Min sommer

Ann Elin — Sat, 20 Aug 2011 10:23:19 +0000

Ein stk. sommerjobb: (biletet som heng på personaldoen)

Har arbeidd i heimesjukepleien i sommar, noko eg har funne utruleg kjekt.

Blondineskills: (Ok, til mitt forsvar måtte ein bruke bilnøkkelen på arbeidsbilane til å åpne panseret med..)

Fleire leirar(og gode vener med gode planar(treng ikkje seie meir..)):

Ein stk. campingtur med min flotte bil: (Neidå, berre tullar.. Har ikkje ei gong krok på gliset mitt..)

Nord-Norgesferie:

Midnattsolkonsert i Ishavskatedralen i Tromsø:

Tur innom Ølhallen, Mack bryggjeri, verdas nordligste bryggjeri:

Moltetur:

Ein fiskehovud-middag:

Og fersk fiske-middag: NAM!

Blåbærturar:

Tur til Røykfossen:

12-timarstur til Navitdalen:

Regnfylte dagar med rom for kreativitet:

Skjønnhetsråd

Ann Elin — Tue, 31 May 2011 11:08:04 +0000

Ver din egen bestevenn!

Ann Elin — Wed, 09 Mar 2011 16:31:22 +0000

Om du tenker deg litt om; kven er det i grunn det er viktigast å elska? Kan ein vera eit fullgodt menneske om ein ikkje er glad i seg sjølve? Og kan ein då vera glad i andre om ein ikkje klarar sjå sin eigen verdi?

Om du ikkje klarar sjå på biletet i spegelen og tenkja; «For eit flott mennesk!», «For ei søt jente!» eller, «Sjå på den gode, flotte jenta/guten!», kva då?

Eg veit at dette er eit emne som berer djupare enn mykje anna, og at dette er utruleg vanskelegt for mange, og kanskje og alle nokre dagar.

Berre det faktum at vi er skapte heilt forskjellige, og heilt UNIKE(!) bør kanskje vere verdt tanken: «Eg er kanskje ikkje so galen..»

Dei fleste av oss har nok nokon vi ser opp til og tenkjer: «Å, om eg hadde hatt eit like flott ansikt som henne..!», eller: «Den dagen

eg får muskler slik som han/henne!» og: «Ja, om eg hadde hatt like flat mage som han/henne, hadde nok eg og vore like populær..» eller: «Når eg får like god kondis som dei andre vil nok eg og kunne få meg ein kjærast..»

Røynda er at når vi kjem til eit punkt der vi ikkje lenger tenkjer slik, får vi det mykje betre med oss sjølve. Om ein berre innser at ein ikkje kan bli nokon andre enn den ein er, og at det er NOK, er ein på god veg. Du er GOD NOK som du er, uansett om du tenkjer det sjølv eller ikkje, so er du VERDIFULL!

Og eg seier ikkje at vi alle skal gå rundt med nasa oppe i sky og berre «tilbe» oss sjølve, men det er godt å ha eit bra forhold til seg sjølve, rett og slett godta at «slik blei det», og at det er BRA NOK.

Kva med å fortelje deg sjølve 5 ting du likar med deg sjølve?!

Eg kan starte:

Eg likar:

at eg er omsorgsfull
at eg er glad og positiv
at eg på gode dagar kan tenkje at eg er flott!
at eg har sjølvironi..
at eg er kreativ

DIN tur! Føl deg fri til å nytte kommentar-feltet, eller å fortelje deg sjølve kva du likar med deg sjølve!

Du er GOD NOK! Du er VERDIFULL! Du er FLOTT!

Tanker for dagen..

Ann Elin — Thu, 10 Jun 2010 21:39:25 +0000

Forventninger. Til deg selv og fra andre. Betyr det mest for deg selv eller for foreldrene dine at du får dårlig karakter i et fag? Jager ambisjonene dine deg så du aldri får ro i sinnet? Dette omgir oss på alle kanter. En bør få like høye karakterer som eventuelle storesøsken, en bør til alle tider gjøre de tingene som blir forventet av en, enten der er å få seg en kjekk kjærest eller å bruke de rette klærne. Samfunnet forventer at vi fullfører utdanning og får oss en jobb. Forventniger. Noen har også skyhøye forventninger til seg selv; om å gjøre det bra på jobben eller skolen, og alltid ta seg plettfritt ut.

Dette sliter på. Mitt problem er at jeg til enhver tid forventer av meg selv å gjøre de rette tinga, si de rette tinga og være slik det er forventet at en jente på min alder er. Slitsomt er ordet; for i tillegg til dette er det en haug med andre personer som har forventninger til meg. Foreldrene mine forventer at jeg skal hjelpe til hjemme, og at jeg skal gjøre mitt beste(og mer til) på skolen, jobben forventer at jeg gjør det jeg er ansatt til å gjøre, skolen forventer full konsentrasjon og at jeg er der når jeg skal og så kommer resten; venner, kjæreste(?), hobbier, eventuell menighet++.

Jeg er GLAD for at det er ferie snart, for når du er klar over forventningspresset ser du at det tar mye energi. Skal lett inrømme at jeg er lei av skolen nå; er enormt klar for sommer. Spise is, være i sola(selv om hvitfargen ikke ser ut til å forandre seg noe), bade, henge med venner sent og tidlig, grille, reise til stranda, ikke tenke på at en skulle vært hjemme og sovet, å reise på leir eller ferie; alt hører med.

Ja.. Det var dagens tanker.. Husk å slappe av litt, og ta pause fra alt som forventes at du gjør!

«Hva har skjedd med superstjernen?»

Ann Elin — Fri, 30 Apr 2010 10:02:06 +0000

Når jeg nå åpnet pc-en ble jeg bombardert av Msn Today, som kommer opp når en logger på msn. Først av alt tenker jeg: Er hun ikke like virkelig som oss vanlige mennesker, med eller uten sminke? Som regel bruker jeg å klikke bort Msn Today, med mindre jeg skal kikke om jeg har fått epost. De skriver så utrolig mange dårlige og nedverdigende artikler!

De siste ukene har jeg rett og slett bare latt være å bruke de 5 ekstra minuttene på badet. Hvem bestemmer at alle damer/jenter MÅ bruke sminke daglig? Dem selv skulle en tro, men er det slik? Slikt provoserer meg. Sminke burde være en ting man bruker fordi man vil ta seg litt ekstra ut og fordi det er gøy, ikke fordi en «må».

Nok om det.

Ka e du redd for?

Ann Elin — Mon, 26 Apr 2010 17:57:25 +0000

Så mange ganger va det du dro
langt inn på fjellet på jakt itte ro
med vinden som viskte befriende løfter om fred
Så mange ganger så du det klart
på hjemøveveien glømte du snart
løfter og vinder og alt som du hadde fått se

Ka e du redd for
frykte du livet ska vera for lett
Sei meg ka e du redd for
At alt har gått bra før har du jo sett
så mange ganger

Så mange ganger våkna du te
og savna det landskapet, savna den fred
på leit itte adle de tingå du glømte å ta med
Så mange ganger ein nagende tro
på at andre har visshet, andre har ro
det e bare du som ser mørke på høylyse dag

Ka e du redd for
frykte du livet ska vera for lett
Sei meg ka e du redd for
At alt har gått bra før har du jo sett

Så mange ganger e vinden som stryge
forsiktig om kinnet så nådeløst myge
så mange ganger sluges du med hud og hår
Så mange ganger e lysglimt som slår
som lyn fra klar himmel de beste du får
de kan sprenga vekk berget
de kan sprenga vekk berget
men minnet består

Ka e du redd for
frykte du livet ska vera for lett
Sei meg ka e du redd for
At alt har gått bra før har du jo sett
så mange ganger

«Lykke til, og husk å smile mens du gjør oppgavene! :) «

Ann Elin — Mon, 19 Apr 2010 14:44:56 +0000

I dag var eg endeleg ferdig med min siste heildag, for så lenge. Snart kjem jo eksamenane og alt det. Eg gler meg til å verte ferdig med absolutt alt og kunne tenke på alt anna enn skule for ei stund. Synest det har gått sånn heilt greit til nå.

Denne heildagen var det matte som sto på agendaen, og lærarane hadde på siste side lagt til denne fiffige kommentaren:

Lykke til, og husk å smile mens du gjør oppgavene!

Som om, tenkte eg når eg såg det. Kor mange smilar i grunn når dei gjer matte? Ikkje veit eg.

Eg syns mest eg bør få applaus for dette; eit innlegg utan noko stor meining i grunn. Kjekt at du tek deg tid til å lesa dette tullet mitt.

Er du ferdig med heildagar og prøveeksamen?

God Bless!

Ubeskrivelegt!

Ann Elin — Thu, 08 Apr 2010 20:23:59 +0000

I dag tenkte eg at eg skulle fortelje noko som hende på Impuls, noko som eg ser tilbake på og gler meg over.

Vel, til saka. På fredagskvelden var det ein fyr som delte eit vitnesbyrd:

«Han hadde heilt plutseleg i omtrent 10 sekund hatt ein intens smerte i øyrene som han definerte som øyresus. Han hadde ALDRI i sitt liv hatt noko smerte i øyrene, og han var overtydd om at dette var frå Gud, og at det var ei meining med det.

Nokon dagar seinare var han ute for å kjøpe sko. Då han kom inn i skobutikken kjende han med eitt noko i han som gjorde at han tenkte at det var nokon i butikken han skulle finne som hadde problem med øyrene. Han kjøpte seg eit par med sko, og ho dama i butikken gjekk mor pauserommet. Noko i han sa at det var ho. So han banka på døra på pauserommet og spurde om ho hadde problem med øyrene sine; det hadde ho! Og det hadde ho hatt i alle år; øyreverk og øyrebetennelsar, og ingenting hadde hjelpt ho. Denne mannen spurde då om å få be for ho. Det fekk han. Same kvelden hende ikkje noko, men nokre dagar seinare var hu heilt helbreda frå all smerte og verk i øyrene!»

Utruleg konge! Etter at han hadde delt dette kjende eg med eitt at mitt venstre øyre verka som berre det. Eg har aldri kjend noko liknande. Du kan sjå føre deg at å vere på ein lovsongskonsert med nokon tusen folk på ikkje akkurat gjorde so godt. Eg tenkte at eg kunne gå tiil forbøn neste dag då, for eg er overtydd om at det verkar. Før møtet neste morgon har det site ein gjeng forbedarar og fått såkalla kunnskapsord; ord som ein gjennom bønn eller anna vil seie ein har fått direkte frå Gud. Ord som hovudverk, kneskade og øyresus vart lest opp. Då tenkte eg at eg bør i alle fall gå å få nokon til å be for meg, i tillegg verka det eine øyret noko sjukt!

So når forbønen byrja gjekk eg og fann ei vaksen dame som eg fortalde det eg nett har skrive her, og ho byrja og be for meg. Vi ba lenge i saman. Fyrst hende det ingenting og eg merka at eg var litt skuffa, men so, mens vi stod der, byrja føtene mine å riste! Eg klarte ikkje å stå på mine egne bein! Men samstundes hadde eg ei god kjensle inni meg; eg er elska, og det er noko godt som skjer no.

Eg veit at Gud arbeidar med og i meg. Eg er langt ifrå perfekt og eg som alle andre har mine ting som eg slit med. Men eg har vissheten om at noko større enn meg sjølve bryr seg, og at eg ikkje er åleine om det! Det gjer meg styrke til om att og om att reisa meg når eg har falt.

Hallelujah!

Sjokolade!

Ann Elin — Sun, 14 Mar 2010 17:11:11 +0000

Kvifor skal det vere slik at vi får dårleg samvittighet fordi vi nokon gonger tenkjer litt på oss sjølve? Kvifor må vi gong etter gong kjenne den stikkande kjensla etter vi har gjort noko bra for den vi er? Eg har tenkt litt mykje på akkurat det i det siste; og eg kjem ikkje fram til noko svar. Vi har då lov til å vere gode mot oss sjølve i ny og ne? Har vi ikkje? Vi er framleis hovudpersonen i vårt eige liv, er vi ikkje?

Kanskje seier vi i frå om at vi treng kvile, vi treng fri frå jobb eller at vi vil ta oss tid til det vi har lyst til og dette gjer oss ei kjensle av å vere egoistiske. Vanlegvis tenkjer vi kanskje ikkje så mykje på oss sjølve og så når vi gjer det så skal vi kjenna på at vi kunne gjort noko anna vi heller «burde». Eg veit ikkje om det er noko fleire enn meg kjenner på, men eg vil tru det. Og det er ikkje noko kjekt å ha det slikt, for då er ein ikkje 100% tilstades i noko ein gjer; når ein gjer det ein «bør» så tenkjer ein på det ein heller ville gjort, og omvendt.

Dette gjer meg noko å tenkja på(1.Samuelsbok 25. 30-32):

Når då Herren gjer som han har sagt, og lèt deg få alt det gode han har lova deg, herre, og set deg til fyrste over Israel, då skal du ikkje kjenna deg utrygg eller ha samvitsagg, herre, fordi du har drepe skuldlause menneske og teke deg sjølv til rettes. Men når Herren gjer vel imot deg, kom då i hug tenestkvinna di, herre!»

Det som vert sagt her er at om vi drep eit anna mennesk eller om vi tek oss 5 minutt i ein travel kvardag skal vi ikkje ha dårleg samvittighet for det! Det er noko flott å tenkja på!

Motivet på biletet gjer meg glad akkurat no. Eit kubbelys, men ikkje berre eit kubbelys. Lys er jo diverse bilete på mykje, men dette kubelyset er so fantastisk at det duftar sjokolade!

Hjartet har eg fått til jul av Bettina, ei god venninne. Det er slik kakemanndeig, og kaka er utruleg hard no, men eg har ikkje hatt hjarte til å ete det.

Kva gler deg nett no? Og har du problem med at du får ei kjensle av dårleg samvittighet når du gjer ting?

06.Mars 2010

Ann Elin — Sat, 06 Mar 2010 14:14:42 +0000

Hei! I dag har eg vore ute og tatt nokre bilete. Her for nokre veker sidan var eg så heldig at eg fekk eit kamera av tante og onkel! Det er mykje betre enn det eg har bruka før, so no får de sikkert sjå meir bilete framover. Eg gler meg!

(Ja, her såg de noko av resultatet..)

Ha ein flott dag!

Hanging by a moment

Ann Elin — Thu, 04 Mar 2010 21:02:13 +0000

I’m desperate for changing

Starving for truth

I’m closer to where i started

I’m chasing after You

- Lifehouse

«Paradis» hotell?

Ann Elin — Wed, 17 Feb 2010 11:08:32 +0000

Eg føler at eg bør kommentera det, og innrømma at eg aldri har sett det. Eg forstår ikkje underhaldninga i det. Er underhaldning i dag folk som har sex på tv, før dei har blitt kjende med kvarandre? Er det underhaldning å sjå eit program der ein skal dela rom og seng med ein av det motsette kjønn i ei veke?

Sitat wikipedia:

Det er opp til hver enkelt hvor langt man er villig til å gå for å få bli værende.

Vinnaren frå Sverige sin versjon i fjor seiar dette etter å ha sett seg sjølve ha sex med romkameraten sin, fyrste dagen, fyrste episoden:

Det er like pinleg kvar gong(eg ser klyppet). Eg angrar ikkje på dette her fordi de tykkjer det er morosamt. Altså, Sverige tykkjer klippet er morosamt, så eg angrar ikkje på det.

Er det slik paradis ser ut? Ein stad der vi bur på eit stort hotell og kvardagane sååsei berre inneheld sex, drikking og folk som gjer ting dei kanskje ikkje var klar for eller eigentleg ville? Ok, eg forstår at dei sjølve melder seg på dette, men vil det seie at dei vil det? At dei er «lause» og «klar for alt»? 300 000kronar lokkar, og eg vil tru at det kan vere enklare å få pengar slik enn å vinne i lotto til dømes. Eg trur ikkje at det paradiset eg ventar den dagen eg reiser frå denne verda kan samanliknast med «Paradise hotel». Eg trur ikkje at vi kjem til å ha behov eller noko slikt, og at alt berre er glede.

So, av prinsipp, og fordi eg ikkje vil, held eg meg langt vekke frå slike program. Eg forstår at andre kanskje ser underhaldninga i det, men eg for min del seier fint nei takk!

Til slutt vil eg berre nemne at du no kan kome inn på bloggen min via http://annelinhaland.com/

Du er ikkje åleine!

Ann Elin — Thu, 28 Jan 2010 21:52:35 +0000

Vil du at nokon skal fortelje deg kva du er for dei? Føler du at du treng nokon som seiar til deg at du er flink til noko? Treng du nokon rundt deg som bryr seg om deg? Følar du at verda berre er eit svart hol som prøver å sluka deg? Tru meg.. «Vore der, gjort det». Veit utruleg godt kva eg snakkar om. Og det at eg trengde noko meir, førte til at eg gjorde ting som eg har angra litt på i ettertid. Ikkje vilt store ting, berre ting som eg ikkje følte/føler meg vel med som kven som helst andre kunne gjort. Ting som kunne vore ugjort. Ting som lett kunne vore forhindra. Forhindra så lett av ein ven som gav meg ein klapp på skuldra og fortalde meg at han/ho var glad i meg, at eg betydde ein forskjell. Men det skjedde ikkje, og no er det for seint å gjera noko om.

Ei forandring skjedde. Eg fann noko å halda meg fast i so eg ikkje skulle søkja meir. Eg fann mi redning. Eg fann min veg. Eg lot Jesus ta del i livet mitt. Bekreftelsen kom i form av betigingslaus kjærleik. Kjærleik eg ikkje trong gjere meg fortjent til. Kjærleik eg ikkje måtte gjere noko for å få; berre ta i mot den. Det er det beste valet eg nokon gong har tatt. Eg angrar ikkje eit sekund på at eg har brukt dei, snart, 4 siste åra mine på å fylgje noko større enn meg sjølve. Tid som eg ikkje kunne bruka til noko betre; eg kunne valt så mange andre retningar.. Men eg valte det einaste som høyrdest rett ut. Eg fylgde magekjensla mi til dei grader.. Og eg angrar ikkje. Eg har sett så mykje.Ting eg aldri kjem til å gløyma.. Eg har sett menneske bli friske, for enkle ting som migrene, sportsskadar og så vidare. Gud vil gjere noko for deg, han er så utruleg glad i deg. Du må berre tru det, å ta imot det.

Jesus seiar: «Eg er vegen, sannheten og livet.

Hei, folkens!

Ann Elin — Tue, 19 Jan 2010 20:22:12 +0000

Eg har no flytta bloggen min her til bloggbyen. Kvifor? Jo, fordi eg har i lang tid ynskja forandring. No arbeidar eg med designet og slikt. So det kjem til å ta ei lita stund før eg får alt slik eg vil ha det. I mellomtida bed eg dykk om å vera tolmodige.

- Ann Elin

My boobs are all okay!

Ann Elin — Tue, 19 Jan 2010 18:23:39 +0000

That’s right! And so are ur’s!

OK, faktum er at alt for mange menneske har noko dei ikkje likar med seg sjølve, noko dei kan gjere mykje for å prøve å endre på. Ein kan trene meir, ete meir salat, endre klesstilen sin og så vidare. Du veit kva eg formulerar her no, du veit det godt!

Sjå for deg at du har laga ein kopp eller noko i keramikk; noko du elskar, noko du kunne gitt livet ditt for at skulle bli bevart, noko du er utruleg stolt over. Men koppen, den har sjølvstende, den har eigne tankar. Den likar ikkej seg sjølve, den meinar at hanken kunne vore høgare oppe, og at botnen kunne vore større. Ville du ikkje då ha bli knust? Når det du elskar over alt, det du hadde skapt med dine eigne hender slit med å godta seg sjølve slik du har laga den? Når du har brukt tid og kjensler på å laga noko perfekt, og det du har laga ikkje følar seg god nok, kva ville du følt då?

Du er skapt slik du skal vere, og sjølve om det i dine auge vil seie at magen kunne vore litt stramare, musklane litt større eller det du andar for ikkje er godt nok slik du ser det, so er du skapt, du er unik, du er eit av ditt slag. Ingen er kopiar av deg, det fins berre ei oppskrift for deg og for meg. Kva er då det som skal fortelja oss at vi ikkje er gode nok, at vi ikkje er tynne nok, at vi er stygge? Ho her kanskje?

(illustrasjonsbilete frå google.no)

Feil! Ho er som meg og deg berre eit menneske. Ikkje betre på noko vis. Kanskje det virkar som om alt er heilt flott, og at ingen kristne har ting med sin eigen kropp eller presentasjonar dei mislikar. Men det er og feil. Eg slit som alle andre med mine ting; tinga som eg prøver og prøver på, men som eg føler eg ikkje strekk til på, og eg har og mine dagar der spesifikke delar av kroppen min plagar meg. Men noko som er heilt sant er det at etter eg valte å fylgja Jesus for litt over 3 år sidan, har han forandra mine eigne tankar om meg sjølve, han har gjort slik at eg har godtatt meg sjølve og min eigen kropp. Ting skjer ikkje over natta, men gradvis. Berre du let Han vil Han forandre deg. Eg veit godt kor slitsamt det er å gå rundt med slike tankar; det tærar meir enn noko anna på sjølvbiletet eins.

«The Voice of truth tells me a different story

the Voice of truth says «Do not be afraid!

Out of all the voices calling out to me

I will choose to listen and believe the Voice of truth»

- Casting Crowns sin song Voice of truth¨

So, neste gong alle verda sine røyster(og dine eigne) fortel deg kva som er rett, kva med å lytta etter noko anna?

- Ann Elin.

Noko å sjå fram til!

Ann Elin — Thu, 14 Jan 2010 13:33:15 +0000

Året til no har vore.. Tja, som alle andre dagar. Eg har gått på skulen, arbeidd og vore med venene mine. I tillegg er eg og så heldig å ha tryna ein del som følgjer av is. Ganske så morosamt skal eg seie! Kor utruleg mykje "løgnare" har vi det ikkje no? Eg elskar det. Latter er digg. Ein er som regel glad, og noko er morosamt. Kan det verta betre?

Eg har kome for seint til skulen som følgje av mykje bilar på vegen og at bussen sat seg fast i grøfta. Ganske stileg ein tidleg og trøytt morgon i grunn. Eg har og fått min fyrste kome-for-seint-merknad. Jojo. Ein termin ferdig og berre ein merknad.

I tillegg har eg rukke å verta eit år eldre, sånn rett over natta. I dag faktisk. So no er eg ikkje 16 meir, men 17. So no er eg stor jente. Har ikkje overmåte mykje tid til dette lenger, sånn sirka 10 dagar sidan eg tok meg tid til dette. Statistikken seiar meg at det er fleire innom kvar dag – utruleg kjekt! Ikkje noko gler meg meir!

Eg gler meg til snøen forsvinn att. Sjølvsagt er det koseleg med eit kvitt landskap, men no er det kanskje nok.

(Teke i Hålandsskogen i sommar/tidleg haust)

Korleis har ditt år vore til no?

- Ann Elin.

Er det mogleg?

Ann Elin — Mon, 04 Jan 2010 13:23:44 +0000

Eg sit her i senga mi og ser rundt meg. Rommet mitt er nemleg ikkje så lite at det gjer noko. Eg har alt eg trengjer og mykje skrap som eg i grunn ikkje treng. På nattbordet mitt står restane etter frukosten min; middagen frå i går. No tok eg meg nett i å tenkje at eg ikkje vil ete det, sidan det er kaldt no. Det gjer meg vondt i grunn. Over store deler av verda er det folk som sveltar, og eg kan ikkje eigong ete min kalde frukost når magen min gjer beskjed om at det er tid for mat..

Medan nokon av oss her i bedre land tenkjer på å ta av nokon kilo må nokon menneskje tenkja på å gå opp nokon kilo. Båe deler er vanskeleg, men har du ikkje mat har du eit problem. Et du ikkje på lenge får ikkje kroppen din energi, og då kan det vere vanskeleg å få tak i mat.

- 2 svoltne ungar frå Afganisthan.

(Redd barna sitt bilete)

«Your world is my world, and my fight is your fight».

- Songen One Time.

Det er urettferdig.

- Ann Elin.

Eg vil ikkje dette lenger..

Ann Elin — Sun, 03 Jan 2010 21:30:13 +0000

Ærleg talt er eg nokså lei av at bloggen min berre inneheld ting som eg gjer og slikt. Sånn eg tenkte om bloggen eg skulle før eg starta skulle den vera noko annleis, noko som ein ikkje les på andre bloggar. Men det er nok av bloggarar som fortel om dagleglivet sitt. Og for all del, det er veldig fint det og, det er ikkje det eg seiar. Men det er så mykje usagt i å ha ein blogg som er "lik" ein annans. Og vi menneske er jo alt anna enn like. Alle er skapte ulike. Kvifor då blogga om dei same tinga? Kvifor då gå med dei "kule kleda", som andre har godkjent? Kvifor då late som om ein er noko ein ikkje er?

Kva om det fins nokon som godtek deg for den du ER og ikkje det du strevar etter å bli? Kva om det fins nokon som syns du er så utruleg flott og som elskar deg over alt? Kva viss eg seiar at det fins noko eller nokon som ville gjere ALT for å verte kjend med akkurat DEG? Skal eg leggja til at nokon har valt å døy, for DEG, og for alt det gale du gjer. Eg vel å tru at det er sant, at nokon passar på meg og berre vil meg godt. I tillegg har eg ein ven eg alltid kan prate med, som stiller opp når eg treng han, som aldri er optatt med noko anna eller som vert sur på meg. Det handlar berre om å tru, og eg har ikkje angra på valet eg tok. Sjølvsagt vart ikkje livet mitt berre fryd og gammen, det er ikkje det det handlar om; eg har mine stunder som andre, det kan eg lett seie. Men atskilleg betre vil eg våga å beskriva livet mitt som; det har meir verdi, eg ser på meg sjølv som noko, eg har lært å godta meg sjølve som den eg er og synast i grunn at eg er heilt OK. Det er du og!

Kim Walker – Ei utruleg god dame.

- Ann Elin.